Wydaje się, że z tak słabą grą Prokom jest skazany na porażkę. Tym bardziej, że Piero Bucchi dysponuje naprawdę dobrymi koszykarzami. Alex Acker, Morris Finley, Jonas Maciulis, to nazwiska, których fanom basketu nie trzeba przedstawiać. Wszyscy są niesamowicie groźni, i mają znacznie większy potencjał niż tercet Ewing – Logan – Woods.

Pod koszem obie ekipy największych tuzów nie mają. Sow, który wrócił do Prokomu właśnie z Mediolanu, spisuje się fatalnie. Jan-Hendrik Jagla to fałszywy podkoszowy, zaś Ronnie Burrell nie jest tak wykorzystywany, jak powinien być. Naprzeciwko nich staną Mason Rocca i Marius Petravicius. Obaj jeżeli wejdą w odpowiedni rytm, będą bardzo niebezpieczni.

Prokomowi trudno zaufać. Kiedy mają wygrywać, przegrywają. Kiedy mają przegrywać, potrafią zaskoczyć i pokonać przeciwnika. Dla Armani to kolejne wyjazdowe spotkanie, więc „wszystko się może zdarzyć”.

Sergio Scariolo

Takich spotkań oby jak najwięcej w Eurolidze. Od samego początku trwał zażarty bój. Nic w tym dziwnego, obie ekipy są głodne sukcesów na arenie międzynarodowej. Chimki już od kilku sezonów pukały do bram tych prestiżowych rozgrywek, ale w Pucharze ULEB zawsze znajdował się ktoś silniejszy. W Rosji natomiast nie było mocnych na CSKA Moskwa, więc pozostawało się cieszyć, z występów na zapleczu Euroligi. Wracając jednak do meczu – przez długi czas wydawało się, że lepiej wyglądają gospodarze. Jednak podopieczni Messiny mają to do siebie, że w ostatnich minutach pojedynku grają twardo, niesamowicie nieustępliwie. Przekonała się o tym niedawno Unicaja Malaga, przekonały się również Chimki. Doszło do dogrywki, ale w niej już zabrakło sił i skuteczności „Królewskim”. Niesamowite zawody rozegrał Dariusz Lawrynowicz, któremu zapisano double-double – 32 punkty, 11 zbiórek, 2 asysty, 3 bloki, 11 wymuszonych fauli i eval 49! To robi olbrzymie wrażenie.

Mimo wszystko najciekawiej – dla mnie – wyglądała rywalizacja na ławce trenerskiej. Chimki aktualnie są prowadzone przez Sergio Scariolo, zaś Realem Madryt dowodzi Ettore Messina. Obaj wielokrotnie mieli okazje się ze sobą zmierzyć. Podczas Final Four Euroligi 2007, kiedy Scariolo pracował jeszcze w Maladze, jego zespół – Unicaja, był bardzo bliski wyeliminowania „Red Army” prowadzonej właśnie przez Messinę. Fantastyczna czwarta kwarta moskiewskiego teamu pozbawiła hiszpańską drużynę marzeń o największym sukcesie w historii. W finałach Superligi również górą byli gracze CSKA, którzy wygrali 3:1.

Tym samym świętować tym razem mógł 48-letni Scariolo, który hiszpański styl zna doskonale. Wszak pracował on w klubach ACB przez ponad dekadę, a ostatnio poprowadził reprezentację Hiszpanii do triumfu na EuroBaskecie w Polsce. Porażka, z całą pewnością bardzo dotkliwa, tym razem sięgnęła mistrza – 50-letniego Messinę. Co więcej ukazała ona Ettore jak wiele jeszcze brakuje, by jego drużyna była tak silna, by walczyć o najwyższe laury.

Zawodzi mnie póki co Travis Hansen, od którego oczekiwałem nieco więcej 4 punkty w 18 minut.  Jedynym usprawiedliwieniem „Królewskich” może być brak kontuzjowanego Felipe Reyesa. Każdy szkoleniowiec wie ile kosztuje jego strata. Dobitnie było to widać w starciu Chimki z Realem, gdzie ci pierwsi zdominowali walkę pod tablicą.

Ettore Messina

Obaj szkoleniowcy muszą jeszcze wiele pracy włożyć, by ich zespoły grały na wysokim poziomie, ale póki co wydaje się, że o mały krok bliżej osiągnięcia sukcesu są wicemistrzowie Rosji, którzy w Superlidze nie są w tym roku bez szans.

Polska – reprezentacja Polski nie grała tak jak można by tego oczekiwać, ale wygrała tyle ile mogła, i tutaj wątpliwości nie mam. Drabinka, w której się znaleźliśmy była niezwykle trudna. Porażki z Turcją, Serbią, Słowenia oraz Hiszpanią wstydu nam nie robią. Jednak styl naszej gry mógł pozostawiać wiele do życzenia, podobnie zresztą jak zachowanie zawodników poza parkietem (specjalne ukłony w stronę Macieja Lampe). Nie zmienia to faktu, że poprawiliśmy rezultat z poprzedniego EuroBasketu, co można odebrać za mały sukces, choć warto zwrócić uwagę, że Urlep tak dobrym składem nie dysponował. Przyda się nowy (lepszy) trener, który będzie w stanie całkowicie zapanować nad graczami, i który przed najważniejszą imprezą nie skreśli trzech rzucających obrońców, tym samym skracając sobie możliwość rotacji na tej pozycji.

Hiszpania – niesamowity zespół. Mistrzowie początkowo grali niemrawo, a porażka w spotkaniu sparingowym z Litwą nie zwiastowała tego. Porażka na inaugurację z Serbią, oraz męczarnie ze Słowenią, niewątpliwie pokazywały nam inny obraz drużyny z Półwyspu Iberyjskiego, niż ten który mogliśmy obserwować w rundzie pucharowej. Tutaj już nie było mocnych na podopiecznych Sergio Scariolo. Pau Gasol był wielką gwiazdą, i tytuł MVP z całą pewnością należał się jemu (tak zresztą głosowałem). Rudy Fernandez również potwierdził, że jest koszykarzem z wielkimi umiejętnościami, a finał w jego wykonaniu – rewelacyjny. Hiszpania grała skutecznie, grała efektownie, i przede wszystkim zasłużyła na ten tytuł.

Serbia – spodziewałem się przed mistrzostwami niespodzianki w wykonaniu Serbów. Któż jednak by przypuszczał, że koszykarze Dusana Ivkovicia dojdą tak daleko? Z całą pewnością tak wielkich optymistów było niewiele. Sądziłem, że półfinał to max co jest w stanie osiągnąć ten młody, niedoświadczony, aczkolwiek waleczny, z charakterem zespół. Milos Teodosić pokazał, że już teraz jest gotów do gry na najwyższym europejskim poziomie. W finale zawiedli, ale byli zmęczeni, wręcz wykończeni trudnym starciem ze Słowenią. Słowa pochwały należą się oczywiście Ivkoviciowi za świetne poukładanie ekipy, oraz wynik. Drugie miejsce to wielki sukces, który zwiastuje powrót do wielkich tradycji Jugosławii.

Grecja - Gdyby nie Spanoulis polegli by z kretesem już wcześniej. Kazlauskas nie miał co prawda do dyspozycji kilku niezwykle istotnych graczy, ale jego drużyna i tak wyglądała bardzo dobrze. Trzeba jednak przyznać, że gdyby nie Spanoulis byłoby źle. Na szczęście ten grał rewelacyjnie, choć w starciu z Hiszpanią, zawiódł. Trzecie miejsce można uznać za sukces, biorąc pod uwagę, że na poprzednim EuroBaskecie było gorzej, pomimo lepszego rosteru.

Słowenia – osiągnęli najlepszy wynik w historii. Wyrazy olbrzymiego uznania dla Jaki Lakovicia, który w ostatnich trzech spotkaniach na mistrzostwach Europy, był wręcz maltretowany. Jaka nie zachwycił w nich, ale grał bardzo dobrze – 124 minuty, 34 punkty, 11 asyst w 3 spotkaniach, to mówi samo za siebie.

Najwięksi przegrani: Litwa – Litwa zawiodła na całości. Butautas kompletnie nie wykorzystał potencjału tego zespołu. Co prawda na obwodzie nie dysponował on tak świetnymi koszykarzami, ale pod tablicami było już naprawdę dobrze, a pomimo tego słaby rezultat. Miała racja Karolis (dziennikarka z Litwy), z którą rozmawiałem przed EuroBasketem, która powiedziała, że kombinacyjna, poukładana gra nie jest mocną stroną Litwy.

Chorwacja – nie zachwycali od samego początku. Wygrywali to co powinni byli wygrać, ale to i z wielkimi męczarniami. W drugiej rundzie zaledwie jedno zwycięstwo. Jasmin Repesa również nie wykorzystał potencjału tego zespołu. Mając taki obwód można było ugrać nieco więcej, tym bardziej, że Ci zawodnicy grają już trochę ze sobą.

Organizacja według mnie przeciętna. Roman Ludwiczuk zadowolony, dziennikarze nie. Prawda pewnie leży gdzieś po środku. Nie zmienia to jednak faktu, że Polacy koszykówką się nie interesują. Obecnie basket jest niszowy, daleko w tyle za piłką nożną, czy siatkówką. O ile jeszcze w tym drugim wypadku jestem w stanie to zrozumieć – sukcesy siatkarek (ME 2003, 2005) oraz siatkarzy (2009), o tyle w przypadku futbolistów jest to bardzo dziwne, bowiem rokrocznie zawodzą oni w europejskich pucharach oraz na wielkich imprezach.

Skoro już po EuroBaskecie to moje (szczegółowe) typy:

MVP - Pau Gasol (Hiszpania)

Pierwsza piątka: Milos Teodosić (Serbia) – Vasileios Spanoulis (Grecja) – Rudy Fernandez (Hiszpania) – Erazem Lorbek (Słowenia) – Pau Gasol (Hiszpania)

Druga piątka: Jaka Laković (Słowenia) – Juan Carlos Navarro (Hiszpania) – Ersan Ilyasova (Turcja) – Nenad Krstić (Serbia) – Timofiej Mozgow (Rosja)

Długo zastanawiałem się nad Ilyasovą w pierwszej piątce, ale jego spotkanie z Grecją, zaważyło ostatecznie na obecności Rudy’ego.

Najlepszy trener: Dusan Ivković

Największa – pozytywna – niespodzianka: Serbia

Największa – negatywna – niespodzianka: Litwa

Czas powrócić do szarej rzeczywistości. Już 10. października startuje PLK.

PLK miała dążyć do miana profesjonalnej ligi. Miała, bo tegoroczne zamieszanie z etapami weryfikacyjnymi, oraz przyznawaniem licencji, pokazało jak długa i wyboista droga nas czeka. Nieco szerzej sprawę opisałem, tutaj.

PLK pokazała tym samym, że nie do końca wie co robi. Miała być pierwsza liga dla ekip, które nie dostaną licencji zawodowej, nie ma jej. Drużyny, które nie przejdą weryfikacji miały nie otrzymać zezwolenia na grę, otrzymał – Znicz Jarosław. Co wzbudza najwięcej kontrowersji uzasadnienie owej decyzji – rada nadzorcza podjęła taką decyzję, ponieważ chciała mieć w lidzę parzystą liczbę klubów, tak by jedna z ekip nie musiała pauzować.

Najbardziej ucierpiała na tym ekipa Banku BPS Basketu Kwidzyn. Klub z Pomorza, dzięki wsparciu miasta, zdołał uzbierać wymagane dwa miliony. Przesłał co prawda nieważny wniosek, ale wysłał kolejny – tym razem już zgodny z regulaminem. Ale pomimo tego nie dostał licencji. Skoro Znicz Jarosław, który nie przeszedł pierwszego i drugiego etapu, otrzymał zgodę na grę w PLK, tak samo rada nadzorcza powinna postąpić z Basketem. Obie ekipy były w niemalże identycznej sytuacji.

Wydawać się mogło, po pierwszych decyzjach, że będzie lepiej. Ekstraklasa miała prezentować wysoki poziom zarówno na parkiecie, jak i poza nim. Wychodzi jednak, że tak nie można – poziom ligi słabnie, zaś organizacja jest niemal na samym dnie. Zapowiadane przez prezesów zmiany to jedynie puste słowa, które nijak mają się do rzeczywistości. Wielkie obietnice składane są bardzo często bez głębszego zastanowienia. A przecież im większa władza, tym większa odpowiedzialność, również za słowa, a może przede wszystkim.